In drupjes valt 
This is where we walk every morning (unless it is colder than -22 Degrees Centigrade)
Louise schrijft korte verhaaltjes en gedichten in haar Blog. Het is in het Engels, dat wel.
Verhaaltjes komen soms bij me op, er is geen pijl op te trekken wanneer. Spontaan, onregelmatig en onvoorspelbaar. Net zoals ikzelf ben dus eigenlijk. Hieronder staan oudere verhaaltes in het Nederlands, geschreven in Fort McMurray.
Stress doodt creativiteit....
Pennevruchten uit Canada
- Handige naam
- Onbekend object
- Dementerende Specht
- Wereldburger
- Frosty en Snowy
- Anti-Vries
- Oranje gevoel in Calgary
- Een gevecht met een pompoen
- Superstar
- Aloha
- Burgemeester
- Bosbessen Theekransje
- Groter dan Walmart
- Firepit
- Ze hebben ons er in gelaten
- De eerste dagen
- Koud hè?
- Huizenjacht
- Temperatuur en cultuur shock
- Dozen
Handige naam
Hans' ouders hebben zich nooit gerealiseerd wat ze teweeg hebben gebracht toen ze Hans zijn namen gaven. De naam Hans zelf geeft over het algemeen geen problemen (behalve dan dat het Gans werd in Thailand). Het probleem is eigenlijk dat Hans een roepnaam is. Zijn echte namen zijn: Hendrikus Engelbertus Johannes Maria. Juist ja.
In elk land waar we tot nu toe woonden leverde dit problemen op. Op kantoor is hij bekend als Hans van Elk, of tenminste als Hans Van, maar Hendrikus Engelbertus is echt iemand anders, toch?
We waren eens op het hoofdkantoor. We zaten in de wachtkamer te wachten voor een medisch onderzoek. De doktersassitente riep de volgende client op: De heer Hejm. Wij waren de enige personen in de wachtkamer maar we reageerden niet. De assistente kwam nog een paar keer roepen maar tevergeefs. De heer Hejm was nog niet gearriveerd. Ineens ging het bij me dagen: misschien was ze in de war met de vier intitialen van Hans in vergelijking met de slechts drie letters van zijn achternaam: ELK. Het woordje "van" wordt buiten Nederland en Belgie gewoonlijk niet begrepen.
Ook klopt Hans naam op zijn paspoort niet met hoe hij normaal door het leven gaat. Zo krijgen wij telefoontjes voor de Heer Hendrikus, uitgesproken op een manier zodanig dat ik ook niet weet wie dat is. Met een uitgestreken gezicht meldt ik dan ook dat die persoon hier niet woont. Op die manier hebben wij misschien 10.000 dollar of een cruise naar het Caraibisch gebied gewonnen zonder dat we het ooit zullen weten. Dit alles dankzij zijn ouders.... ;-)
Onbekend object
In dit land is alles (nouja, bijna alles) goed georganiseerd. Dus is er niets bijzonders of geks om over naar huis te schrijven, zou je denken. We hebben hier drive-in koffie, drive-in bankieren en drive-in restaurants. Bijna niemand betaalt hier met cash en zelfs in de supermarkt heb je robots die je helpen met het zelf afrekenen van je boodschappen: Self Check Out. Ik heb echter liever menselijk contact, dus ik gebruik die faciliteiten eigenlijk nooit. Maar onlangs had ik zo weinig boodschappen, dat ik het toch maar eens ging proberen met die robot.
Ik neem altijd mijn eigen tassen mee en zette er een op het plateau. Meteen begon de robot to protesteren: (het was een vrouw natuurlijk): "Unexpected - Item - in - bagging - area". "Onbekend - object - in -inpakgebied". Oh oh, niet zo groen aangelegd deze robot zeker. Een rood licht begon boven me te knipperen en ik kon nergens 'herstel' klikken of het rode licht uitschakelen om verder te gaan. Blijkbaar kan je slechts gebruik maken van de plastic tassen die klaar hangen. Gelukkig was daar een behulpzame kassiere die de robot de mond snoerde.
Ik scande het eerste product. De robot antwoorde: "Heeft - U - uw - clubkaart gescand? " Oja, vergeten. Ik viste mijn clubkaart uit mijn portemonnee en wuifde het voor het oog van de robot. Dat werd gewaardeerd: "Vijftig cent - bespaard". Wat aardig. Ik vervolgde met het scannen van de boodschappen tot ik bij de groenten aangeland was. Sommige groenten hebben stickertjes met nummercodes er op. Maar mijn witlof was een probleem. Ik weet dat ze het hier onterecht 'Brussels Andive" noemen, dus ik zocht het op bij de B. Het stond er niet bij. Ik probeerde verschillende codes en uiteindelijk moest ik hulp vragen van de kassiere. Ik moet echt de code onthouden voor de volgende keer, want de rij achter mij werd langer hoe langer. 5434.
Ik vervolgde met het scannen van de rest van mijn boodschappen. En terwijl ik de hete adem van de rij in mijn nek voelde, kondigde de robot weer vrolijk aan: "Unexpected - Item - in - bagging - area". Ik haat robots, vooral vrouwelijke...
Dementerende specht
Ik werd wakker deze zaterdagmorgen en dacht: "Oh nee, hij doet het weer". De dementerende specht. Hij was hier vorige zomer ook, en hij is terug. Normaal gesproken hakken spechten gaten in bomen voor lekkere hapjes bij ontbijt, lunch en diner. Ze hameren wat af in het bos achter ons huis. Het is een prettig geluid: een laag drummend en hol klinkend geklop. Ik vind ze wel leuk, die spechten.
Behalve deze. Vorige zomer probeerde hij wild hakkend een gat in ons dak te maken. En ook in de metalen dakgoot van het schuurtje van de buren. Rakatakataaaaaak Rakatakataaaaak ... Niet bepaald een laag drummend geluid, maar het leek meer op een automatisch geweer. Ik vroeg in het begin heel beleefd: "Brilletje nodig, Woody?" Maar Woody Woodpecker wilde niet luisteren. Ook doof zeker. Zou me niets verbazen met die takkeherrie zo vlakbij je eigen oren. Na uren vol Rakatakataaaaaak geluid was ik minder meelevend: "Rot op, jij dementerende vogel!"
En ja hoor, vanmorgen was hij dus terug. Zelfs vroeger dan 4:10 am wanneer normaal onze wekker afgaat. Het had geen zin om mijn hoofd in mijn kussen te verbergen...
Wereldburger
Na al die jaren in het buitenland heb ik het een en ander aan kleding uit verschillende uithoeken van de wereld verzameld. Ik heb Russische laarzen met 10 cm hoge stiletto's, rokken van Thaise zijde en Batik blouses uit Maleisie. Vanmorgen zette ik mijn Russische cross country ski petje op en ging voor een rondje op de lange latten. Zoevend de ene heuvel af en in verhoogd tempo klimmend de andere op. Halverwege kwam ik twee wandelaars tegen en ik hoorde de man me groeten met: Dobre Oetre! Ik stopte. Verbaasd om Goedemorgen in het Russisch te horen. Het stel begon een conversatie in supersnel Russisch en ik moest eerst het Russische laadje in mijn hoofd openen om ze te kunnen verstaan en antwoorden. Natuurlijk was het vanwege mijn Russische petje dat ze me aanpraken!
Het voelt zo goed dat ik de kans heb gehad om verschillende talen te leren in de afgelopen jaren. Met dit soort verrassende momenten weet ik weer waarom ik de moeite nam. En daarom hou ik ook zo van Canada. Het is een echt multicultureel land, vooral hier in Fort McMurray. I spreek nog wat Thai met mijn Thaise masseuse en vriendin Phakamat. Op 5 December vieren we niet alleen Sinterklaas, maar ook Koning Bhumibol's verjaardag. Met Chinees Nieuw jaar, Hari Raya of Gawai wensen we onze Maleise vrienden het allerbeste en we sturen kerstwensen naar onze Russische vrienden op 7 Januari als zij hun kerstfeest vieren.
Ik wordt emotioneel niet alleen als Sven Kramer goud wint op de 5000 meter, maar ook wanneer ik Ivan Skobrev van Rusland op zijn knieen zie liggen voordat hij zich realiseert dat hij de bronzen medaille heeft gewonnen. En ik huil met Jenn Heil van Canada die net de gouden medaille voor haar neus voorbij zag gaan op de moguls (buckelpiste).
Ik ben blij en trots dat ik een wereldburger ben.
Frosty en Snowy
Mogen we jullie even voorstellen? Frosty en Snowy.
Zijn ze nou helemaal gek geworden daar? Ik hoor het jullie denken. Is dit een nieuwe trend? Bevroren wimpers en ijspegel-oorbellen? Het lijkt er wel op. Nog niet zo eenvoudig hoor, dat ijspegel-oorbellen kweken. het verijst ... eh vereist, minstens twee uur op de langlauflatten. Bij voorkeur zo net tegen het einde van de middag, als het al donker begint te worden.
Maar voordat jullie nou helemaal bezorgd om ons gaan worden: we hebben ook al een methode om het ijs snel te laten ontdooien! Meteen onze huis-sauna in. Succes verzekerd.
Kom gezellig voor een gratis demonstratie zou ik zeggen!
Anti-vries
Fort McMurray op 11 December 2009. 8 uur. Het begint een beetje licht te worden. Geen mens op straat. Je zet de TV aan op je favoriete kanaal met het weerbericht.
Doe normaal zeg! -40.
Het enige dat nog niet bevriest is de Polar Ice Wodka die ter test buiten staat. Geweldig goede anti-vries.
Fort McMurray 12 December. Het kan nog erger. -47 Celcius inclusief windchill faktor. Dat zijn toch Noordpool condities? Wat doet men hier op zo'n dag?
Binnenblijven natuurlijk! En je volgieten met anti-vries.
Ehhh... wat zei ik: het enige dat niet bevriest is de Polar Ice Wodka??? Herstel...
Oranje gevoel in Calgary
Jaren, maar dan ook jaren geleden zagen wij Iep Kramer en Hilbert van der Duim over het gladde ijs in Assen en in Den Haag schaatsen. Geweldige weekenden waren dat. Met Berenburg om op te warmen en maar schreeuwen en aanmoedigen tot je er schor van werd. Vorig weekend kwam Iep's zoon Sven naar Calgary samen met nog vele andere supersterren van het Nederlandse schaatsen. Dat konden we natuurlijk niet aan onze neus voorbij laten gaan en we kochten kaartjes. Voor drie dagen feest in de Olympic Oval, de snelste schaatsbaan ter wereld.
We troffen het weer eens, dat weekend woedde er een ware sneeuwstorm in Calgary, maar het kon ons niet schelen en geheel in het oranje togen wij naar de schaatshal. Wie gaat er nu bij -20 in een ijshal zitten vraag je je af. Nou, wij dus. Op vrijdag was het nogal stilletjes, bijna geen publiek maar op zaterdag en zondag was het andere koek.
We hadden afgesproken met Fred en Monica. Moos had haar werk weer zo geregeld dat ze op Calgary moest vliegen. En Fred ging gewoon een weekenje mee. Goh, wat vervelend...
Ik moet zeggen, het oranje gevoel was er weer helemaal. En wat hebben we weer een lol gehad. Op een gegeven moment werd zelfs geregeld dat we in de VIP ruimte met de bobo's konden gaan praten. En zo kon ik dan Iep vertellen dat we hem lang geleden in Assen en Den Haag hadden aangemoedigd. Sven werd opgetrommeld voor een foto en ja, nu zijn er nog meer mensen Fan van Sven...
Een gevecht met een pompoen
Al eens geprobeerd een pompoen klein te krijgen? Nou ik kan het niet aanraden. Levensgevaarlijk.
Met Halloween had ik een paar pompoenen gekocht waarvan er een bij was van 4,5 kilo. Die had samen met Eucalypta een week bij de voordeur gezeten. Nu de kerstlichtjes alweer in de boom hangen hier, werd het tijd om wat culinairs met de pompoen te gaan doen. Ik had een lekker klinkend recept gekregen voor pompoen-cranberry cake. Nou, ik gisteren aan de slag.
Tussen het draaien van twee wassen door begon ik aan het karwei. Ik wist al dat het een karwei zou worden, dus ik had alle breekbare dingen in de nabije omgeving verwijderd. Een goed plan, zou later blijken. Ik begon vol goede moed met het broodmes. Da's flink groot en heeft van die mooie zaagkartels. Daar zaag ik hem wel even mee doormidden, dacht ik. Nou, dat werkt dus niet. Het broodmes kwam compleet shocking klem te zitten in de pompoen. Ik kreeg er geen beweging in. Het zweet begon me al aardig uit te breken, dus dan maar even de trui uit. Inmiddels was er een was afgelopen, dus die moest eerst weggewerkt worden. Teruggekomen in de keuken lag die pompoen me toch kwaadaardig aan te kijken, niet te geloven. Maar ik liet me niet kennen. Aan het mes heb ik hem opgetild en in de houdgreep op de grond geklemd. Met 1 voet op de pompoen kreeg ik na veel sjorren en trekken het broodmes los. Zonder ongelukken.
Volgende poging. Het aardappelschilmesje misschien, om een gat te maken? Nee, toch maar niet. Dan het Thaise hakmes maar. Ik had op internet gelezen dat je mes vooral goed scherp moest zijn. Dus eerst maar het mes geslepen. Ik heb altijd met verbazing gekeken naar onze Thaise en Maleise hulpen, hoe die met dat moordwapen omgingen. En ik ben er altijd een beetje bang voor om het te gebruiken. Waarom? Nou, je kan er met gemak iemands hoofd mee afhakken.
Afijn, het mes geslepen, dus nu moest er maar eens een kop gesneld worden. Met het hakmes in de hand en de armen hoog opgeheven, hakte ik op de pompoen in. Die dacht: "ja zeg, ik blijf niet liggen", en rolde opzij. met het gevolg dat ik er slechts een plak had afgehakt. 
Maar ik liet me niet kennen. "Ik sla je tot moes", riep ik. De tweede slag was raak en hoewel het mes halverwege bleef steken, kon ik de pompoen openbreken. Tjakka!
Zo, dat was 1-0 voor mij. Weinig herseninhoud had ie, moet ik zeggen. Het gewicht zit 'm echt in het vlees en de huid. Het was ook nog een heel gedoe om de draden en de zaden er uit te halen. Dat blijft zo lekker aan je vingers kleven.
Het heeft ook aardig wat kleurkracht dat ding. Met het opvouwen van de was bleek dat een op mijn mouw achtergebleven pompoen snipper toch weer een fijne vlek op de schone handdoek en op mijn shirt had achtergelaten! Dus ook maar weer uit en in de was dat shirt. Multi-tasking, ik weet niet hoe ze het doen die andere vrouwen.
Afijn, een uur ging voorbij, ik was half ontkleed, en nog was ik maar halverwege met het stuksnijden van de pompoen. Hij gaf zich niet zo gauw gewonnen en bleef verwoed heen en weer rollen als ik weer een aanval deed. "Ik maak soep van je!", gromde ik en ha, daar had ik er weer een stuk af. Na nog een paar flinke verwensingen van mijn kant ("Ik maal je tot cakedeeg!") was het bijna gedaan.
Ja, het was zweten en een heel gevecht. Er was wat vleesverlies (gelukkig niet van mij) en ik kan nu toch weer mooi in de annalen bijschrijven: Ik heb gevochten met een pompoen van 4,5 kilo en ik heb toch maar mooi gewonnen!
Superstar
Laatst liep ik in de plaatselijke Thickwood Safeway supermarkt rond. Ik had al mijn boodschappen verzameld en laadde ze op de balie. De kassiere was net begonnen met het scannen van de producten toen ik een stem hoorde zeggen: "You are a superstar!" Ik keek om me heen om te zien of er een superster in de buurt liep, maar ik ben nog niet zo thuis in de wereld van de Canadese beroemdheden, dus ik zag geen bekend gezicht. Daarop voelde ik een hand op mijn arm "You are a superstar my dear". "Wat ikke?"
Wat bleek, deze dame was van de Ban-De-Plastic-Tasjes-Leef-Milieubewust-Commissie of zoiets en ik was een echte held volgens hen. Waarom? Omdat ik boodschappen deed met mijn eigen grote zwarte canvas draagtas. Nou moet ik zeggen, al is het voor ons Nederlanders de gewoonste zaak van de wereld om met je eigen tas boodschappen te gaan doen, het is hier niet makkelijk om dat vol te houden. De balie is niet ontworpen voor mensen zoals ik die met een eigen tas aankomen. De kassieres zijn zo gewend aan het openen van het plastic tasje, dat voor hun buik hangt. Voor je er erg in hebt zitten er "al" drie producten in een tasje en beginnen ze aan een nieuwe. Je moet het bijna uit hun handen trekken om het in je eigen tas te doen. Maar ik breng nogsteeds mijn eigen tas mee. Ik weet niet beter. Of moet ik zeggen slechter?
Afijn, alle mensen om mij heen keken vol bewondering toe en ik kreeg een kadootje omdat ik zo'n goed Groen Voorbeeld ben. Het was een canvas tas met daarin her-tegebruiken tasjes voor groente en fruit! Dat was natuurlijk erg aardig, maar als iemand geen extra canvas draagtassen nodig heeft ben ik het wel. Ik hoop toch echt dat ze die tassen uit gaan reiken aan die andere 60 duizend bewoners van Fort McMurray. Dan wordt het misschien nog eens wat hier met dat milieu.
Aloha
Ja hoor, Louise heeft de golf koorts te pakken en is zo'n twee tot drie keer per week te vinden op de baan. Belachelijk natuurlijk, maar zo gaat dat met een duur, frustrerend en verslavend spelletje. Gelukkig blijf je er nog slank bij (ik loop de hele 18 holes) en is er nogal wat wild te zien op de baan, anders was het natuurlijk zonde van de tijd.
Maar het gaat eigenlijk best hartstikke goed. Ik heb inmiddels al een prijs te pakken (25 dollar te besteden in de pro-shop) en onlangs was het ladies night en het Thema was Hawai. Dus ik in rieten rokje de baan op. Het was óf de outfit óf het feit dat ze vonden dat ik naar de kapper moest, want ik won een gratis was, knip- en kleurbeurt bij de kapper! Niet slecht he? Mijn score is inmiddels aardig verbeterd, van hoog in de 120 tot 110. Het huishouden schiet er flink bij in, evenals allerlei andere belangrijke dingen. Maar het kan me niet schelen, ik heb er ontzettend veel lol in en elke keer zien we wel wild: vossen, herten en beren! Op welke golfbaan vind je dat? Dus nog maar flink genieten zolang het nog kan, want voor je het weet vriest het hier weer en het is een lange winter...
Natte Burgemeester en Scrat, de eekhoorn
Onlangs hadden we Canada day, dus het hele land had vrij. Er was een parade in de stad die volgens ingewijden best leuk zou zijn. Dus wij al vroeg op pad zodat we een parkeerplekje hadden. Een deel van de vrouwen die ik ken van het wandelen deden ook mee, ze liepen "reclame" voor de Run for the Cure tegen kanker. Helemaal in het roze. Ik had mijn roze laarsjes aan, dus ik mocht ook nog even een paar honderd meter met ze meelopen. We wilden ook het eind van de stoet zien, dus het was maar voor even. Het was goed te zien hoe multicultureel Fort Mac eigenlijk is. Als de vrolijk gekleurde afrikaanse of Indiase dames voorbijkomen of een heuse Chinese "Liondance", dan vraag je je af in welk land je eigenlijk bent. De indianen waren natuurlijk ook van de partij en de Sheriff. Daarna waren er festiviteiten bij de rivier, maar het weer werkte niet erg mee. Tijdens de opening kwam er een stortbui over het veld. 
Er waren twee tenten waar iedereeen in vluchtte. Zo stonden wij daar ineens naast een druipende burgemeester. Ze had een Fort McMurray T-shirt aan en als we haar niet net in de parade hadden gezien, hadden we haar gemakkelijk kunnen verwisselen met een deelneemster aan de Miss Wet T-shirt competitie. De burgemeester rijdt overigens een mooie bak! Hoewel, ze laat zich rijden.
De aktiviteiten vielen tegen. Er waren wat etenstentjes (de Aziatische liepen goed) en er was een tent voor kinderen met wat facepainting en spelletjes. Verder was er een cultureel podium, maar de optredens waren van kinder-dansgroepen en die moesten nog veel leren. Het was zoals bijna alles in Fort McMurray, de mensen willen wel, maar het komt allemaal wat provisorisch over. Ik heb het idee dat er maar een handjevol "vaste Fort McMurrayers" wonen hier die al het vrijwilligerswerk op zich nemen. Er is veel geld, maar dat gaat niet echt naar de stad. Het is al verbeterd, maar er moet nog veel gebeuren. Om de dag goed af te sluiten zijn we naar de film geweest. Ice Age 3 was net die dag in premiere gegaan. Nu moesten we eerst de bioscoop zien te vinden want het gebouw met het opschrift "Theatre" was geheel verlaten en gesloten. Dus eerst maar naar huis en op internet opgezocht waar we moesten zijn. We konden nog net de voorstelling van 3 uur halen, al stonden we wel lang in de rij en waren we vergeten dat een kindervoorstelling misschien niet zo handig is. De film was minstens zo grappig als Ice Age I en II. Maar er was in deze versie niet veel ijs te zien en van mij mogen ze een hele film volmaken met Scrat de eekhoorn en zijn nootje. Maar ik heb iets met eekhoorns. Ooit heb ik bij op mijn werk bij Vrumona een bewustwordingssessie georganiseerd voor medewerkers. Een psycholoog ging met ons diep in onze ziel kijken aan de hand van een tekening van een dier dat we moesten maken. Ik wist toen net dat wij naar Thailand zouden gaan verhuizen en zonder eigenlijk te weten waarom tekende ik een eekhoorn. De verklaring was als volgt:
Ik (de eekhoorn dus) was lekker druk bezig rennend van de ene naar de andere tak om nootjes (lees informatie, nuttige dingen) te verzamelen en t
e verstoppen voor in tijden van nood en ontbering (het toekomstige expatbestaan). Nou, klopt precies, zo is het elke verhuizing weer, het expat bestaan is zwaar en je kan maar beter voorbereid zijn.
Bosbessen Theekransje
Bosbessen groeien hier volop in Fort McMurray. De beren lusten er wel pap van. Ze zijn nog niet rijp natuurlijk, maar ter voorbereiding organiseerde Mary-Lou (vierde van links, bovenste rij) een Blueberry Tea, waarbij wij verzocht werden met hoed en handschoenen te verschijnen.
Nou hou ik erg van verkleden, maar in mijn verkleedkist zaten nu net geen handschoenen en zeker geen geschikte hoed. Maar daar ik altijd wel in ben voor wat rebellie, besloot ik in de bosjes te gaan liggen als papparazzi zodat ik alle "beroemdheden" op hun meest on/voordeligst (doorhalen wat niet van toepassing is) kon fotograferen. In eerste instantie schrokken ze wel van de camera's. Ik had er twee om mijn nek hangen, waaronder mijn oude niet meer werkende spiegelreflex met de grootste lens. Helaas regende het, dus ik heb de bosjes maar verruild voor een onopvallende plek in huis. Met mijn Pers kaart (van het grootste roddelblad van Canada) kwam ik natuurlijk zonder problemen binnen. Eerst werd er flink geposeerd, maar na een tijdje werd het fotograferen gewoon en kon ik leuke spontane foto's maken. Het was een geslaagde middag, al ben ik bang dat Mary-Lou's goed bedoelde voornemen om Fort McMurray wat meer raffinement bij te brengen, niet echt veel kans van slagen had.
Groter dan Walmart
Hoe is het mogelijk. Shell is het grootste bedrijf ter wereld. In de ranglijst van het zakenblad Fortune heeft Shell de Amerikaanse supermarktketen Walmart verdrongen. Nou, dat doet toch goed, nietwaar? Zeker als je hier in Fort McMurray ziet hoe de Walmart erbij staat. Ik heb nog nooit zo'n ongeorganiseerde bende gezien. Schappen half gevuld, spullen op de grond, bekertjes koffie hier en daar op de planken, prijzen die nooit kloppen met de prijs die de kassa aangeeft en de oorzaak van dit alles: te weinig personeel. Dat is trouwens een algemeen verschijnsel hier in Fort Mac. Werk genoeg, maar er zijn maar weinig mensen die hier naartoe komen om achter de kassa te staan blijkbaar. En ik moet zeggen: ik voel me ook niet geroepen ;-)
Firepit
31 Mei. Hier is het pokkeweer. We hebben vanmorgen gemountainbiked in het bos en
waren net niet voor de bui binnen. Nouja, het is goed voor het gras zullen
we maar zeggen. We waren wel koud geworden, dus we zijn meteen maar even de
sauna ingedoken. Dat is toch wel zo heerlijk om dat in huis te hebben!
Vrijdag en zaterdag was het goed weer, half bewolkt, 20 graden dus niets te
klagen. Vrijdagavond waren we uitgenodigd door een buurvrouw hier een paar
huizen verderop, Brenda. Die ging haar nieuwe "firepit" testen en had een boel mensen
uitgenodigd. Firepit testen is typisch iets van hier. Bijna iedereen heeft een plek in de tuin al dan niet omgeven door een muurtje, waar je lekker fikkie kan stoken. Dat mag nog gewoon hier, niks broeikaseffect. Het is dan de bedoeling dat je een stel leuke mensen vraagt om mee rond het kampvuur te zitten. Zo had Brenda ons ook gevraagd. Iedereen had wat te drinken en wat lekkers meegebracht. Het was
erg gezellig. Tot na middernacht zaten we rondom het vuur, dus we konden zo doorgaan voor gerookte paling.
Wij dachten dat we de enigen waren die niemand kenden, maar we waren erg
verbaasd dat er veel mensen waren die elkaar niet kenden, alleen de gastvrouw Brenda. Dat hebben we nu al een paar keer meegemaakt. Het komt denk ik
doordat FMM echt een doorgangs plek is waar mensen soms gewoon maar een
jaartje geld komen verdienen en dan weer vertrekken. Het gevolg is wel dat
iedereen snel contact legt. Beetje zoals een groot expat kamp. De mensen
kwamen ook overal en nergens vandaan. Er was ook een Nederlander bij die al
sinds zijn 12e in Canada woont. Hij stelde zichzelf voor als Nick Sanders
(en hij sprak dat uit in accentloos Engels), dus wij hadden geen idee. Hij
hoorde natuurlijk meteen aan ons accent dat waar we vandaan kwamen en zei
meteen: goedenavond. Dat is dan wel grappig. Er was ook een heel triathlon team aanwezig en ze probeerden ons te ronselen voor het zwemmen. Maar nog geen 2 weken geleden lag er nog ijs op het meer, dus wij zien er maar vanaf.
Ze hebben ons er in gelaten
We zijn het land in! HOERA! Het had even wat voeten in de aarde (we hebben minstens 20 minuten bij de immigratie in Calgary gezeten, of liever: gestaan), maar er lag een fax van Shell en Hans kreeg dan eindelijk zijn work permit (werkvergunning). Met enige restricties,
dat wel, zo mag hij alleen in Fort Mac werken bij Shell, mag niet gaan studeren, en alleen maar de job doen waarvoor hij is aangenomen. Daarna ging de werkvergunning van Louise van een leien dakje. Zij mag dan ook overal werken, maakt niet uit wat. Is dat even leuk?
De reis was "helemaal goed", we hadden helaas wel een uur vertraging op schiphol opgelopen vanwege ijs op de vleugel (denk je dat je
naar een koud land gaat....), dus dat was nog even kritisch in Frankfurt, maar we haalden het vliegtuig nog met gemak. Sterker nog, toen we net door de check-in waren werden we omgeroepen. Wij weer terug, en wat bleek: ze hadden nieuwe instapkaarten voor ons, niet voor de business class maar voor de First Class!!
Nou als wij geen geluksvogels zijn, dan weet ik het niet meer. Het was voor het eerst dat we first class zaten. Je wilt niet weten hoe ruim, je had gewoon een heel bed tot je beschikking. Beetje overdreven was het misschien wel, vooral de roos die in de stoel werd gezet, maar toch errug leuk. Het eten was super goed. Door een chique restaurant in Londen verzorgd. Het Oude Dijkhuis (5 sterren toch?) is er niets bij.
De volgende etappe werd ook zonder problemen volbracht. We hebben zelf een taxi genomen naar het hotel, we werden blijkbaar niet opgehaald. Maar geen nood, we wisten de weg naar het hotel de Podollan Rez. In de pub (cafe) een blok verderop hebben we meteen maar een hapje gegeten. Een gek idee altijd zo'n eerste avond op een nieuwe plek. Hier zullen we dus weer een paar jaar blijven.
De eerste dagen
Het tijdelijke appartement was redelijk. Een woonkamertje met open keukentje en twee slaapkamers met 2 TV's voor als je elkaar zat bent. De eerste dagen waren gereserveerd voor het regelen van allerlei zaken. Zo hebben we een SIN nummer geregeld (een soort burgerservice nummer) en dat opent hier vele deuren. Je kan dan ineens een bankrekening openen, een auto kopen en een mobieltje met abonnement. Hetgeen we dus ook allemaal meteen maar gedaan hebben. Ook zijn we op pad geweest voor autoverzekeringen. Beetje vergelijken van offertes kan geen kwaad, want er zijn nogal wat verschillen. Uiteraard vallen we als niet-bezitters van een Alberta rijbewijs in een ongunstige categorie, dus het is zaak zo snel mogelijk dat rijbewijs te halen. Dat moet echter in je eigen auto (gek genoeg) en die moet ook verzekerd zijn, en dat kan dan alleen tegen hoog tarief. Typisch geval van de kip en het ei vraag. Ook kun je pas je rijbewijs halen als je een vast woonadres hebt, maar als je het huurcontract nog niet getekend hebt is dat ook lastig. We doen overigens gewoon of we gek zijn en bluffen dat we al in het nieuwe huis wonen. Met een pokerface geef ik overal het nieuwe adres op. Bij de autoverzekering trapten ze er in en met dat papiertje met ons geblufte adres erop konden we heel wat meer dingen regelen.
Hans vertrekt om kwart voor 5 elke dag naar het werk. Ze beginnen zo vroeg omdat het nog een uur rijden naar het werk is en omdat de enige brug over de Athabasca Rivier een vreselijke bottle neck is in de spits. Ze maken lange dagen maar daartegenover staat dat ze (in principe - maar vast niet bij het opstarten van de fabriek) op vrijdag vrij zijn.
Hans' eerste dag op site was goed gevuld. Meteen weer een medische keuring van een halve dag ongeveer. In dit geval voor Albian Sands zodat ze geen claims aan hun broek krijgen. Het was zeer uitgebreid. Hij moest bijvoorbeeld met een "gasmasker" op allerlei bewegingen maken (omhoog omlaag, van links naar rechts etc en dat per beweging 30 seconden) om te kijken of het niet lekte. Dat deed het dus wel, dus dan wordt er een ander maatje gepakt om te kijken of dat wel voldoet. Bij het geven van urine moest hij zijn zakken legen, handen wassen vooraf. Hij moest uit drie identieke potjes kiezen, want dan kan je ze niet voor het gerecht slepen dat ze wat in het potje gedaan hebben, je hebt het zelf uitgekozen. Het toilet was volledig kaal (geen prullenbak o.i.d.) en de kraan was afgeplakt. Hij kreeg twee potjes mee en er was in de toiletpot een of ander goedje gespoten, zodat je het potje niet kon aanlengen met water (of iets anders…). Hij had het idee dat hij de gouden medaille had gewonnen en voor een doping controle moest!
Huizenjacht
Het is een totaal nieuwe ervaring voor ons dat we nu ons eigen huis moeten zoeken. Op de andere drie locaties, BanChang (Thailand), Bintulu (Maleisie) en Yuzhno-Sakhalinsk (Rusland) woonden we natuurlijk op een kamp of compound en was er meestal voor aankomst al een huis toegewezen. Geen keuzemogelijkheid, maar dat maakte het leven natuurlijk wel eenvoudig.
Ons huis in Sakhalin was perfekt, het uitzicht vooral en gek genoeg was het een Canadees ontwerp. We voelen ons hier dan ook meteen thuis. De huizen zijn ongeveer hetzelfde, zelfs van binnen lijkt het op Zima huizen, bijvoorbeeld de inpandige kasten. Nu hebben we dus de vrijheid om zelf iets leuks uit te zoeken en dat is geweldig, maar niet echt gemakkelijk. In September toen we hier een weekje mochten rondkijken was er maar 1 huis te huur, en dat hebben we bekeken. Er stond wel veel te koop, maar dat is voor ons geen optie. Gelukkig waren er nu meer huizen te huur. We zochten een ongemeubileerd huis, vooral vanwege de hele container uit Sakhalin, plus nog een vrachtje uit Nederland. Dit beperkt de keus enigszins omdat de meeste huizen gemeubileerd verhuurd worden. We hadden vorige keer een huis gezien in een leuke omgeving met een mooie achtertuin direct aan het bos, met directe toegang tot de langlauf routes. 
We waren meteen verliefd. Het huis stond te koop maar we hebben contact kunnen leggen met de eigenaars en die willen het wel verhuren voor een paar jaar. Met onze “relocatie agent” Claudia konden we het huis van binnen bekijken. Het huis zag er beter uit dan we hadden gedacht, want het had nogal een tijdje leeg gestaan. Het interieur was vrij neutraal van kleur en vooral op de begane grond zeer ruim. We hebben nog wel wat andere huizen bekeken maar deze is het toch geworden!
Koud he?
Het was echt berekoud in het begin, de eerste avond toen we hier aankwamen was het -26, maar we dachten nog stoer: "oh dat hebben we in Sakhalin ook een keer gehad", maar de volgende ochtend was het maar liefst -35! En de ontbijtzaal was dus een blokje verder.....
Ik moest meteen mijn Russische hoge hakken met bontvoering aan, want de laarzen uit Nederland zijn echt te koud heb ik gemerkt. En het werd nog kouder. Op een goede dag in maart was het zelfs -39. Gewoon overdag.
"Het is een prachtige dag... om binnen te blijven", werd er op het weerbericht gezegd door de Canadese Erwin Krol. Nou, humor hebben ze wel die Canadezen. Zie je Hans al voor je, wachtend op de bus naar site om kwart voor 5 's ochtends op de hoek van de straat?? Zielig he? Zelfs in de garage is het -16, dus de auto hangt aan de motorblokverwarming.
Temperatuur en cultuur shock
- 39 graden Celcius, Ja mensen, Sakhalin is nog zo gek nog niet, het is er minder koud en je krijgt meer betaald !!
Maar.... wij hebben Tim Hortons! Dat moet ik even uitleggen. Iedereen kent wel Starbucks die Amerikaanse koffie keten. Die heb je hier ook. Maar het is niet zo populair, want het is Amerikaans. (Dit is net zoiets als Vlamingen die geen Nederlandse patat lusten). Nee, dan de koffie van Tim Hortons, dat is pas goed zeggen de Canadezen. Ze staan er elk moment van de dag voor in de rij. In de auto voor een kopje "drive through coffee" of in lange rijen voor de kassa. Ongelofelijk. Je kan niet voorbij een Tim Hortons rijden of er staat een lange rij. Wij dachten dat het alleen in Fort McMurray het geval was, omdat het moeilijk is om hier mensen te krijgen (ja, vind je het gek in die kou?) maar het schijnt in heel Canada zo te zijn.
Kan het nog gekker? Ja.
Louise had vorige week 12 vrouw in huis vanwege een artclass die ze weer gestart is. Wat denk je, er komen er vier binnen zetten met hun eigen thermos Tim Hortons koffie. Tja, als je er zo lang op hebt moeten wachten, dan neem je het natuurlijk overal mee naartoe! Als rechtgeaarde Nederlander die Douwe Egberts koffie zet, voel je je dan wel een beetje beledigd, maar we zijn hier natuurlijk te gast en we passen ons weer aan aan de cultuur van het land. En die is toch anders. Patat met gravy (jus) bijvoorbeeld. Jek!
Je denkt eindelijk naar de beschaving te gaan na Thailand, Maleisie en Rusland, nou dat valt vies tegen. Ze werken hier bijvoorbeeld nog met cheques (voor de 40 plussers onder ons, herinner je nog de girobetaalkaarten? Nou zoiets, maar dan anders). Ze komen ook in een boekje, maar soms krijg je een checque toegestuurd van een bedrijf. Zo overkwam ons vorige week toen we van de verzekeringsmaatschappij 800 nog wat dollar terugkregen omdat we naar een andere verzekeringsmaatschappij waren overgestapt. Waarom, dat is een ander verhaal en daar kom ik zo op. Zo'n cheque moet je gaan innen bij de bank waar het bedrijf een rekening heeft, dus Louise trotseert de kou en gaat in de rij staan bij de betreffende bank. Ik heb in al die tijd in Rusland nog nooit zoveel rijen gezien als hier. Er zijn veel mensen die hier komen werken, maar allemaal in de olie en niet achter de balie of de kassa, dat kan je ook in Vancouver of Calgary doen natuurlijk (waar het minder koud en afgelegen is). Afijn na bijna een uur was ik aan de beurt! Kunnen ze het rekeningnummer van de verzekeringsmaatschappij niet vinden in hun bestand. "Sorry mevrouw, we kunnen deze cheque niet verifieeren". Ja, zeg ik, ik heb hem echt niet vervalst hoor. Nou, ze gingen bellen en faxen, maar al wat er kwam, geen geld. En inmiddels stond de rij bijna tot buiten! Of ik soms nog iets te doen had in de stad, dan zouden ze me bellen op de mobiel als het in orde was. Nu is er genoeg te doen in de stad, dus dat maar gedaan. Maar ik was die ochtend al vanaf 8 uur in touw (eerst 5 km gewandeld met het wandelclubje, daarna koffie gedronken bij A&W en daarna naar de bank) dus na een tijdje moet je toch wel heeeel nodig. Nog geen bericht van de bank, dus ben ik er maar langs gegaan. Het heeft toen nog een uur en nog een paar faxen geduurd voordat ik eindelijk het geld in de zak had. Ik klapte zowat!
Nu het verhaal van de autoverzekering. Ja, ga er maar even voor zitten met een kopje thee of koffie of sla de rest over en ga naar de laatste zin, ook goed.
Als Nederlanders mag je hier maar een jaar met je Nederlandse (internationale) rijbewijs rijden. Dus als toerist is dat geen probleem, maar als je hier gaat wonen dan moet je een Alberta rijbewijs halen. Niks overschrijven zoals in Thailand of Maleisie of simpel laten vertalen zoals in Sakhalin. Nee, echt serieus Theorie examen en praktijk. Louise is altijd al erg braaf geweest en is vrijwel meteen gestart met de theorie. Terwijl we nog in het hotel zaten had zij haar theorie gehaald. Je mag hier als 14 jarige op voor je Theorie. Het is hier zo dat als je je Theorie hebt gehaald je al mag rijden. Weliswaar met een volledig gekwalificeerd iemand van 18 jaar of ouder naast je, en niet in het donker, maar als je als 14-jarige zo dus rond mag rijden en een beetje mag oefenen is dat wel leuk natuurlijk. Die oefenperiode duurt twee jaar. Toen ik mijn theorie gehaald had, was meteen mijn Nederlandse (en dus Internationale) rijbewijs waardeloos geworden, sterker nog, ik moest het inleveren. Dat wilde ik eerst niet natuurlijk, maar uiteindelijk om onder die twee jaar oefenen uit te komen moest ik wel. Na flink aandringen gaven ze mij een brief voor de RijksDienst van het Wegverkeer (RDW) waarin stond dat ik geen keus had en dat ze hopen dat ik mijn Nederlandse rijbewijs weer terug krijg als ik naar Nederland ga... laten we het hopen.
Ik kon daarna op voor het praktijkexamen omdat ik bewijs had (in het engels) van de RDW dat ik al sinds mijn 19e mijn rijbewijs heb. Dat was goed voor meer dan 2000 dagen (ze rekenen in dagen vanaf je Alberta Theorie examen) dus die twee jaar proefdraaien hoefde gelukkig niet. Er kon daarom een afspraak gemaakt worden voor het praktijkexamen. In de tussenliggende week mocht ik, zoals de regel, niet rijden zonder iemand van 18 plus naast me met rijbewijs. Ik nog vragen aan de wandeldames of ze niet een lekker ding als zoon hadden met papieren, maar nee hoor, ik moest illegaal rijden die week. Ik geloof dat ik nog nooit zo goed opgelet heb op de weg, want als je een overtreding begaat en gepakt wordt, dan kan je het hier wel vergeten. Om een lang verhaal wat korter te maken, ben ik natuurlijk in 1 keer geslaagd. Ik heb tenslotte een reputatie hoog te houden, want ook in Nederland destijds was het in 1 keer goed. (Tip: Flink knipperen met je wimpers). Gevolg van dit alles was dat we een lagere autoverzekeringspremie konden krijgen. Maar dat was niet de reden dat we van maatschappij veranderd zijn, al was het wel de bedoeling. Nee, op een gegeven moment kregen wij een brief thuis. Of we even 400 dollar extra wilden betalen voor de verzekeringspremie. Er werd geen reden opgegeven, niets. Gewoon dokken. Wij naar het kantoor. "Ja, sorry, verkeerde prijsopgave gedaan". Ja, hoor eens even, we hebben dat contract toch getekend met jullie. "Nee, sorry, foutje".
We konden ons niet voorstellen dat Canadezen zich zo met zich laten sollen. Wij in elk geval niet, dus de verzekering opgezegd en een nieuwe genomen bij de AMA, de Canadese ANWB zeg maar. Goedkoper nu dus ook vanwege Louise's Alberta rijbewijs en nog gratis kaarten van de omgeving ook (een weg 500 km naar beneden en een weg van 100 km naar boven, dat is het wel zo ongeveer, maar goed)! Dus wij weer blij.
Hans moet ook door de hele molen van het rijbewijs. Hij heeft inmiddels zijn theorie gedaan. Nu de praktijk nog. Ik denk dat hij gaat wachten tot het allerlaatste moment. Tot die tijd voelt hij zich echt een toerist in zijn mooie zwarte 4x4 Ford Explorer (die het meest door zijn vrouw gereden wordt...)
Wat doen we verder nog dan ons verbazen over de Canadezen? Nou, ons verbazen over de Amerikanen natuurlijk! Daar kom je niet onderuit. Er werken er hier een boel maar de TV is ook zeer Amerikaans georienteerd. Neem nu het volgende: je ziet steeds een advertentie dat je een Barack Obama nepgouden penning kan kopen die je om je nek kunt hangen.... En niet te vergeten alle advertenties over afvallen en produkten voor de slanke lijn. Je zou er een zak chips bij opentrekken. De meubels zijn zoals Zima 4 (Sakhalin): Amerikaans, grof, groot en ronduit spuuglelijk. Gelukkig was ons huis niet gemeubileerd, maar we moesten wel een bank kopen. Om ons maar aan te passen aan de cultuur van het land hebben wij nu dus ook een (ik moet eerlijk toegeven) heerlijk knusse bank (de minst lelijke die we konden vinden) waar je lekker in weg kunt kruipen op koude winterdagen. De meeste winkels zijn hier toch wel Amerikaans georienteerd, zoals Wallmart en Saveway enzo. Maar niets te klagen daarover. Slaviansky (Sakhalin) kan daar wel 15 keer in en Mr. Ting (Eng Tat) uit Bintulu... nouja laten we het daar maar niet over hebben. Verbaasd waren we ook, of eigenlijk blij verrast moet ik zeggen, over het feit dat hier een heel leuk klein winkeltje is met allerlei produkten uit andere landen (ook uit Nederland). Het wordt gerund door een Nederlandse, maar ze heeft ook Aziatische en Afrikaanse producten, zelfs ingredienten voor de Thaise keuken. En dat in Fort McMurray!
Natuurlijk vermaken we ons verder met langlaufen. Echt, dat is hier helemaal geweldig (als het niet -39 is natuurlijk). De trails worden perfect bijgehouden door vrijwilligers en wij stappen er zo op vanuit onze achtertuin. Vanuit huis zien we geregeld herten lopen en ook tijdens het wandelen en skiien kom je ze tegen. Het is echt nog heel wild hier allemaal (massa's bos natuurlijk) en er wordt niet gejaagd of gestroopt, dus ze zijn ook niet echt bang. Nu is het afwachten hoe dat met de beren zit, want ook die schijnen er in het voorjaar en in de zomer rond te lopen...... Er zitten ook vossen, coyotes en bevers. Ik weet waar de bevers wonen, maar ik heb ze nog niet gezien. Het heeft natuurlijk niet zoveel zin ook om dammen te bouwen in een bevroren rivier. Fort McMurray ligt op een kruising van drie grote rivieren en er liggen vele meren rondom dit gebied. Leuk om te kanoen van de zomer. Bij de buurman ligt een kano in de tuin, dus ik denk dat er bij ons ook wel een komt. Hans vroeg mij van de week al eens naar de AMA te gaan om kaarten te halen van het gebied met info over campings enzo. Die heeft het voorjaar al in de kop, waar haalt ie het vandaan? Vast bevroren hersenen.
Nou, was dit genoeg geleuter? Ik denk het wel.
Dozen
Op zaterdag 24 Januari kregen we de sleutel van het huis. Meer dan genoeg tijd om schoon te maken want de vracht uit Sakhalin was vertraagd. Na twee weken was het huis spik en span en geschilderd en nog steeds geen spoor van onze spullen, dus ik maakte nog wat meer schoon. En nog een beetje meer. Weer een week later kwam eindelijk onze lucht (!) en zeevracht aan. Al die tijd zaten we dus in het hotel met onze 2 koffers. Eindelijk wat meer kleding om aan te trekken en eindelijk konden we dan op de lange latten. Zodra het bed in elkaar was gezet zijn we het huis ingetrokken. We hadden dan ruim een maand in het hotel gezeten. Nou dat wordt je wel een beetje zat.
En ja toen konden we dozen uitpakken. Mijn favoriete hobby! Ik wen er waarschijnlijk nooit aan. Ik haat dozen. Als ze nog dicht zitten wil ik weten wat er in zit. Als ik ze open maak haal ik mijn handen open aan de scherpe randen. Als ze open zijn, dan weet ik niet waar ik de spullen moet laten die er in zitten. En als ze dan eindelijk leeg zijn, dan staan ze weer in de weg. Ik blijf die eerste weken rotzooi verplaatsen en Hans blijft tevergeefs zoeken naar van alles. Gek wordt je ervan.
Toen alle dozen eindelijk leeg waren en opgevouwen, kwamen er nieuwe dozen uit Nederland. Ook die vracht had er 3 maanden over gedaan. Belachelijk natuurlijk, want er staat 3 weken voor! En we begonnen weer van voren af aan. Gelukkig was dit een kleiner vrachtje dus na 3 dagen was de laatste doos uitgepakt. Het slechte nieuws is dat we waarschijnlijk alles weer in moeten pakken over pak 'm beet: twee jaar en 9 maanden.....